پیشامد، بازی و همبستگی

در این کتاب، ریچارد رورتی، فیلسوف بزرگ آمریکایی، استدلال می کند که متفکرانی مانند نیچه، فروید و ویتگنشتاین به جوامع این امکان را داده اند که خود را به عنوان رویدادهای تاریخی ببینند، نه به عنوان بیان ماهیت انسانی نهفته و غیرتاریخی، یا به عنوان تحقق اهداف ماوراء تاریخی. این دیدگاه کنایه آمیز در مورد وضعیت انسان ارزشمند است اما نمی تواند اهداف اجتماعی و سیاسی لیبرالیسم را پیش ببرد. در واقع، رورتی معتقد است که این ادبیات است و نه فلسفه که می تواند این کار را با ترویج حس واقعی همبستگی انسانی انجام دهد. به طور خاص، این رمان نویسانی مانند اورول و ناباکوف هستند که موفق می شوند ما را نسبت به ظلم اعمال اجتماعی خاص و نگرش های فردی بیدار کنند. بنابراین، یک فرهنگ واقعا لیبرال، آزادی خصوصی و فردی دیدگاه طعنه آمیز و فلسفی را با پروژه عمومی همبستگی انسانی که از طریق بینش و حساسیت های نویسندگان بزرگ ایجاد می شود، در هم می آمیزد. رورتی از طیف گسترده ای از ارجاعات - از فلسفه گرفته تا نظریه اجتماعی تا نقد ادبی - برای روشن کردن باورهای خود استفاده می کند.

نکوداشت های این کتاب نیز بر... پیوسته تحریک کننده است و هر صفحه اندیشه فلسفی را برانگیخته می کند و این رورتی در محرک ترین حالت خود است و او به عنوان یک نظریه پرداز بزرگ سیاسی ظاهر می شود تاکید می کنند.