پیش پا افتاده های بنیادی

پیش پاافتاده های بنیادی مواجهه ای ست با هیولایی چندسر: کلیت جهانی که آدمی در آن روزگارش را سپری و سیاه می کند؛ از دموکراسی های فاسد تا جباریت های شیادی که رهایی بخشی را به نام کمونیسم صلا می دهند. نویسنده انگار در این کتاب، جای جای، چیزی را که بعدها بدان رسید، می داند: اینکه خواست تخریب به خواستی ارتجاعی بدل شده است و برای غلبه بر کیش امروزین مرگ راهی نیست جز آفرینش خوشبختی خویش با غنا یافتن از خوشبختی دیگران. مرگ پرستی و مرگ زدگی را با چه سلاح دیگری می توان تخریب کرد جز لحن سودایی و شور ویرانگر و پرده برانداز کلمات؟