چشم پاینده

جستارها به شکلی عجیب نقطه ی اتصال هنرها و هنرمندانند. هنگامی که یک شاعر درباره ی سینما می نویسد، یک فیلم ساز درباره ی رمان و یک رمان ‎نویس درباره ی نقاشی و... به ناگه جهان زیرورو می شود و عیش خواندن متنی درباره ی چیزی ورای تصور اولیه ی ما از آن هنرمند، آن هم هنرمندی با ذهنی درخشان و کاوش گر، موجب می شود در لذت حقیقی متن غوطه ور شویم. حال اگر این متن ها نوشته ی رمان نویس بزرگی هم چون جولین بارنز باشد که دیگر این عیش صدچندان است. سبک شخصی بارنز در نوشتن چنان پیوستاری عظیم و یگانه را شکل داده که وقتی داستان می نویسد به جز صور خیال، تفاوت چندانی با وقتی درباره ی عکس ها، سیروسفر، زندگی شخصی اش، پرواز کردن، قطار، فیلم ها، نقاشی ها و... می نویسد، ندارد. ازهمین روی خواندن کتاب «چشم پاینده» به قدر خواندن دیگر متن هایش برای مخاطبان بارنز لذت بخش است و برای عاشقان نقاشی، لذتی بسی بیشتر خواهد داشت. جستارهای این کتاب که تاریخ، تجربه ی زیسته ی نویسنده و رویاپردازی را توامان دارند، همانند سفری شگرف به تاریخ نقاشی ست اما در فرمی منحصربه فرد که می توان به نام جولین بارنز نام گذاری اش کرد. اگر خواندن تاریخ هنر ارنست گمبریج، هم وطن شهیر بارنز برای شما همواره خاطره انگیز و ثمربخش بوده، جستارهای بارنز در چشم پاینده هم به همین سیاق خواهد بود، با این تفاوت که بارنز تاریخ نمی نویسد و بسیار بیشتر از از تاریخ نویسی و شرح وقایع و جزئیات، خواننده اش را به درون جمعیتی از نقاشان و نقاشی هایشان می برد و حظ و شناختی شگفت را فراهم می آورد.