چنین گفت ابن عربی

ابن عربی (به عربی: ابن عربی‎) با نام کامل أبو عبدالله محمد بن علی بن محمد إبن عربی الحاتمی الطائی الأندلسی المرسی الدماشقی (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۱۶۵ – درگذشتهٔ ۱۶ نوامبر ۱۲۴۰ میلادی) ملقب به محیی الدین و ابن عربی و سلطان العارفین، و الشیخ الاکبر و امام العارفین و … دانشور، عارف، شاعر و فیلسوف مسلمان اندلسی بود که در اندیشه اسلامی بسیار تأثیرگذار بود. از ۸۵۰ اثر منتسب به وی، حدود ۷۰۰ اثر معتبر هستند در حالی که بیش از ۴۰۰ اثر هنوز موجود است. آموزه های جهان شناختی وی جهان بینی غالب در بسیاری از نقاط جهان اسلام شد. وی در بین پیروان و متدینان تصوف با نام های الشیخ الاکبر (از اینجا مکتب اکبریه یا اکبریان) و محیی الدین ابن عربی در سراسر خاورمیانه معروف است. ورود رسمی ابن عربی به سلوک یا تصوف در سنّ ۲۱ سالگی (در سال ۵۸۰ ه‍. ق) روی داد، ولی او به زودی و در زمانی اندک بلندآوازه گردید، و مشایخ زمانش به دیدار او شتاب نمودند. محیی الدّین آثاری گران سنگ و پرارزش در شاخه های مختلف حکمت و علم پدیدآورد، تصوف را به نوعی به فلسفه تبدیل کرد، و در نوشته هایش عقاید و باورهای بسیاری از مکاتب را تبیین و تفسیر نمود. مهم ترین کتاب وی «فصوص الحکم» بر مبنای خواب مبشرین است.