چهار سوار سرنوشت

ویسنته بلاسکو ایبانز، بزرگ ترین نویسنده قرن بیستم اسپانیا و یکی از مشهورترین نویسندگان تاریخ ادبیات جهان است. علاوه بر این، او یک سیاستمدار جمهوری خواه با افکار ضد کلیسایی و ضد خودکامگی بوده و از رهبران و مبدعان اصلی جنبشی سیاسی به نام «بلاسکیسم» به شمار می رود. بسیاری از منتقدان از جهت وجود برخی از خصوصیات مکتب «ناتورالیسم» در آثارش، به او لقب «زولای اسپانیا» را داده اند. عمده ویژگی نوشته های او، جذابیت روایت و استفاده از مفاهیم عمیق زندگی است. «چهار سوار سرنوشت» رمانی از این نویسنده پرآوازه است که برای اولین بار در سال ۱۹۱۶ منتشر و تنها پس از مدت کوتاهی تبدیل به یکی از آثار ادبیات داستانی در سرتاسر جهان شد. این رمان در ۱۹۱۸ به دست شارلوت بروستر اردن به انگلیسی ترجمه شد و بر اساس گزارش ناشران هفتگی، رمان سال ۱۹۱۹ در آمریکا شناخته شد. در این گزارش، این رمان «داستانی زیاده انسانی که به دست یک نابغه نوشته شده» توصیف شده است. این رمان در فهرست ۱۰۰ رمان برگزیده سده بیستم روزنامه ال موندو قرار دارد. داستان این اثر، روایت زندگی دو داماد (باجناق) فرانسوی و آلمانی یک خانواده زمین دار آرژانتینی است که در جنگ جهانی اول خود را در دو سوی کارزار یافته و ناگزیر از نبرد در برابر هم می شوند. ایبانز در این کتاب داستان حماسی و چگونگی شروع و پایان جنگ جهانی اول را روایت می کند؛ داستانی که شخصیت های اصلی آن از ملیت های مختلف اروپا با شروع جنگ هرکدام به طریقی مقابل یکدیگر قرار می گیرند. عنوان کتاب، برگرفته از کتاب «مکاشفه» و توصیف نمادین شرایطی است که با وقایع مختلف (به ویژه جنگ) همسو می شود و چهار سوار به ترتیب، نماد بیماری، جنگ، قحطی و مرگ هستند که حکم خدایان به جهان را اجرا می کنند. مطالعه این کتاب، هم به دلیل داستان گیرا و محتوای تکان دهنده ای که دارد و هم به خاطر نثر شیوا و ترجمه درخشانش، بسیار لذت بخش بوده و تجربه ای فراموش ناشدنی را برای خوانندگانش به ارمغان می آورد.