کتابت بهار

زبان و لزوم توجه به ویژگی های آن شاید یکی از مهم ترین دغدغه های نویسنده در «کتابت بهار» باشد. این مجموعه که مشتمل بر 12 داستان کوتاه از مهدی مرعشی، نویسنده ی معاصر است، روایت های متنوعی را در بستر زبانی خاص ارائه می کند. داستان های نخست مجموعه پیچیدگی زبانی خاصی ندارند و تنها با تکیه بر فرم های مختلف روایی سعی در ایجاد مفهومی جدید در ذهن مخاطب دارند. روایت ها عموما در هر داستان شامل یک روایت مرکزی و چندین خرده روایت است که گاه موضوع اصلی داستان در روایت اصلی و گاه در یکی از خرده روایت ها قرار گرفته است. استفاده از این تکنیک باعث آشنایی زدایی برای مخاطب می شود و مفاهیم جدیدی را برایش مطرح می کند. داستان های پایانی مجموعه و مخصوصا دو داستان آخر، با زبانی کاملا باستانی ارائه شده اند. برای درک قصه در این روایت ها شاید لازم شود مخاطب عام امروزی دست به فرهنگ لغات ببرد و معنای برخی واژه ها و عبارات را جستجو کند. از این منظر تلاش نویسنده در بازتولید زبانی که شاید امروزه کمتر کاربرد دارد ستودنی است؛ اما موضوعی که مطرح می شود چرایی آن است. جهان داستان کوتاه چنان متراکم و درهم تنیده است که هر انتخابی از نویسنده باید کاملا دلالت مند باشد تا داستان به معنای واقع داستان کوتاه شود. داستان های "ققنوس" و "کتابت بهار" به طور کامل با زبان باستانی نگارش شده اند و قضاوت اینکه آیا این انتخاب دلالت مند بوده یا نه یکی از ویژگی های مهم این اثر است که خواندن آن را برای مخاطب جذاب می کند. پرتکرارترین موضوعی که در داستان های این مجموعه دیده می شود، به جز بازی های زبانی و فرمال، جهان بینی شخصیت های داستان است که از جایی دچار تغییر می شود. این تغییرات عموما با تکنیک های روایی برای مخاطب نمودی عینی پیدا می کنند. موضوع مهمی که مرعشی سعی در ارائه ی آن دارد مواجه شدن با فرهنگ، نثر و زبان باستانی است و فاصله ی بسیار زیادی که زبان امروز با آن پیدا کرده است. مهدی مرعشی فارغ التحصیل زبان فارسی است و همان طور که در این اثر مشخص است توجه ویژه ای به امر زبان در ادبیات دارد. ادبیات زبان مند شاید توصیفی مناسب برای این دوازده داستان از مجموعه ی کتابت بهار باشد.