کشتن به سبک خانگی

«کشتن به سبک خانگی» نوشته ی افسانه احمدی شامل 9 داستان کوتاه است. داستان های این مجموعه با حفظ استقلال در فرم و محتوا به شکل ظریفی به هم پیوند خورده اند. اغلب داستان های کتاب در فضاهایی آپارتمانی رخ می دهند. ذره بین نویسنده از روی آدم های داستان می گذرد و به بزرگ نمایی قسمت هایی می پردازد که بسیار عادی به نظر می رسند. این باعث می شود از دل یک زندگی عادی، ماجرایی دهشتناک بیرون بیاید. در بیشتر داستان های این مجموعه شخصیت ها تحت تاثیر ضمیر ناخودآگاه قرار دارند و واکنش های رفتاری و کلامی آن ها بدون اینکه چندان خود از سرمنشاء آن ها خبرداشته باشند، ریشه در برخی اتفاقات زندگی گذشته آن ها دارند. در داستان «زن که گریه نمی کند» راوی و شخصیت اصلی داستان زنی جوان است که مادرش جوان مرگ شده و او به خاطر وابستگی عاطفی به غسال مادرش، با پسر او ازدواج کرده است. در داستان «تومور بدخیم عاشقی» شخصیت اصلی زنی است که درباره ی عشق همسرش به خودش دچار وسواس فکری است. نویسنده در این داستان آگاهانه واژه های تومور و بدخیم و عاشقی را ترکیب کرده است. در داستان «کاشف مویرگ ها» شخصیت اصلی پسری سی و نه ساله و مجرد است. دوران کودکی او در دهه ی شصت گذشته و دل در گرو عشقی پنهان، ناکام و نوجوانانه دارد و این شکست عشقی در اعماق ذهنش سال های جوانی او را با یاس همراه کرده است که او حتی شهامت بیان آن را ندارد. روای داستان «شوهر چهارم» زنی است که به همسرش بدگمان است. او از همسران قبلی به علت شک های غیرمنطقی متارکه کرده و اکنون گرفتار کلنجاری ذهنی درباره ی مفهوم شوهر و عشق است. در داستان «زیستن به سبک خانگی» همسر شخصیت اصلی داستان که راوی هم هست، سال ها پیش خودکشی کرده و مرد در جدالی میان احساس گناه و توجیه برای فرار از پاسخگویی به فرزندان گرفتار شده و شهامت ازدواج مجدد را پیدا نکرده است. «ژولی و ژولیا»، «آخرین طرح آقای کاف»، «گریه در دالان های تاریک» و «کشتن به سبک خانگی» عناوین داستان های دیگر این مجموعه هستند. «کشتن به سبک خانگی» انتخابی مناسب برای علاقمندان به داستان های کوتاه فارسی است.