کلیسای جامع و چند داستان دیگر

«کلیسای جامع» مجموعه داستانی نوشته ی ریموند کارور داستان نویس، شاعر و منتقد برجسته ی آمریکایی است. پس از ارنست همینگوی نویسنده های کمی در آمریکا هستند که توانسته باشند تاثیر و نفوذ گسترده ای اندازه ی ریموند کارور داشته باشند. داستان های کارور و همینگوی ویژگی های مشترک بسیاری داشتند. هر دو بر اهمیت موجز نوشتن تاکید داشتند و از داستان های پرگو بیزار بودند. داستان های هر دو به موقعیت های زندگی روزمره و پیش پاافتاده توجه می کند و از دل روزمرگی ها و یک دستی ها مفاهیم بزرگ و درخشان بیرون می کشد. از کارور سه مجموعه داستان و سه مجموعه شعر به جا مانده است. او در داستان هایش به جامعه ی آمریکایی می پردازد. شخصیت های داستان های او هر کدام به نوعی درمانده اند و با مشکلی دست وپنجه نرم می کنند. پس زمینه ی داستان های کارور جامعه ی آمریکایی را به رخ می کشد که دچار درماندگی و استیصال است. «کلیسای جامع» نمونه ی درخشانی از داستان های کارور است. در این داستان راوی به خواننده می گوید که زنش، آدمی که پیش از آن که با او ازدواج کند برای خود زندگی و تجربه های بسیار داشته، از کارفرمای قبلی اش دعوت کرده چند روزی به خانه ی آن ها بیاید. اما راوی مشکلی دارد. کارفرما نابینا است و چند هفته است زنش را از دست داده. همسر راوی معتقد است آن ها باید میزبان خوبی برای او باشند و اسباب راحتی اش را فراهم کنند. راوی با کارفرما مشکل دارد و نمی تواند صمیمیت و نزدیکی اش را با همسرش بپذیرد. این داستان مانند بسیاری از داستان های کارور موقعیت ساده ای را پیش می کشد و خواننده را با راوی همراه می کند و او را در روند فهم و پذیرش راوی شریک می کند. کارور در ایران بیش وکم شناخته شده است و بیشتر داستان هایش به فارسی ترجمه شده اند. او پابه پای همینگوی سنت مینی مالیسم را در داستان کوتاه آمریکایی پایه ریخت و الهام بخش نویسندگان نسل های پس از خود شد. امروزه در ادبیات آمریکا به داستان های مینی مال که به جنبه های پنهان روان انسان و روزمرگی زندگی می پردازند داستان های کاروری می گویند.