کمی کمتر بدزدین!

«کمی کمتر بدزدین!»، کمدی طنزی سیاسی و اجتماعی است که داریو فو در سال ۱۹۶۴ نوشت و آن را با همکاری همسرش، فرانکا رامه، به صحنه برد. این نمایشنامه نمونه ای برجسته از تئاتر مردمی و هجویه ی نافذ فو است که داستان سرایی عامیانه، موقعیت های گروتسک و وودویل را با زبانی رک، بی پرده و پرطنز در هم می آمیزد. نمایشنامه در دو پرده، با صحنه آرایی های متضاد و شخصیت های اغراق آمیز، نقدی گزنده از فساد، ریاکاری نهادی و سوءاستفاده از قدرت ارائه می دهد. در پرده اول، داستان در گورستان عظیم میلان می گذرد و شخصیت اصلی، انیا، زنی ساده لوح و مست، که حرفه ی گورکنی را از پدرش به ارث برده، درگیر فریبی بی رحمانه می شود. گورکن ها او را متقاعد می کنند که خط لوله ای برای انتقال اجساد در ازای کالاهای خارجی وجود دارد، و این شوخی به یک فروپاشی روانی و سلسله ای از سوءتفاهم ها می انجامد. با پیچش هایی که در روابط عاشقانه و خانوادگی رخ می دهد، انیا و دیگر شخصیت ها درگیر صحنه های مضحک و اغراق آمیز می شوند که همزمان طنز و نقد اجتماعی را به تصویر می کشد. پرده دوم صحنه را به یک دفتر حرفه ای در صومعه ای قدیمی منتقل می کند. شخصیت ها در حالی که در پوشش های هویت زده و شرایط گروتسک به تعامل می پردازند، تلاش می کنند از فساد و سوءاستفاده های مالی سود ببرند، اما با حوادثی غیرمنتظره و تصادفی روبه رو می شوند. این پرده، با ترکیب سوءتفاهم، هجو سیاسی و حضور مقامات، سرانجام با نمایش رقص و آهنگ سورئال شخصیت های لوبوتومی شده پایان می یابد، که نقدی نمادین بر کاهش انسان به ابزار نهادی است. مضامین این اثر، همانند بسیاری از کمدی های فو، بر فساد، سکوت اجتماعی، گمانه زنی های سیاسی و لاپوشانی رسوایی ها متمرکز است. سبک او با طنزی گزنده، زبان عامیانه، موقعیت های گروتسک و موسیقی تأکیدی، تجربه ای جذاب و در عین حال نقدی مدنی از جامعه ایتالیا ارائه می دهد. آهنگ های اثر، مانند «Canto degli Italioti» و «Tutta brava gente» که در آلبوم «Fo canta Fo» گردآوری شده اند، بر نیروی هجو و تأثیرگذاری صحنه می افزایند. به طور خلاصه، «کمی کمتر بدزدین!» نه تنها نمونه ای درخشان از طنز و هجویه ی سیاسی فو است، بلکه بیننده را به تأمل درباره فساد، سوءاستفاده از قدرت و پیچیدگی های اجتماعی وادار می کند. این اثر با ترکیب خنده و نقد اجتماعی، تئاتری جذاب، مدنی و ماندگار خلق می کند که همچنان یکی از نقاط برجسته ی کارنامه داریو فو محسوب می شود.