گفت وگوهایی در باب نوشتن

در «گفت وگوهایی در باب نوشتن» به نویسندگی اورسلا کی لگوین، متن سه مصاحبه ای که او در سال های پایانی عمر با دیوید نیمن انجام داده، گردآوری شده است. این گفت وگوها به شکل یک مجموعه ی منسجم تنظیم شده اند و هر کدام به یکی از شاخه های نوشتن می پردازند: داستان نویسی، شعر و ناداستان. کتاب فضای یک گفت وگوی رودررو را دارد؛ نیمن پرسش های مشخصی مطرح می کند و لگوین هم درباره ی شیوه ی کار و نگاهش به نوشتن توضیح می دهد. در بخش مربوط به داستان نویسی، لگوین درباره ی ابزارهای فنی نویسنده صحبت می کند؛ چیزهایی مثل ریتم جمله، موسیقی نثر و چگونگی ساختن جهان داستانی. او نمونه هایی از آثار خودش را پیش می کشد و توضیح می دهد که چطور جهان های تخیلی اش را بدون تکیه بر الگوهای رایج شکل داده است. همچنین درباره ی تصور رایج «تعارض مرکزی» در داستان حرف می زند و اینکه همیشه لازم نیست روایت بر یک محور درگیری خاص بنا شود. بخش شعر بیشتر بر صدا، وزن و اجرا متمرکز است. لگوین شعر را وابسته به شنیدن می داند و درباره ی تفاوت میان شعرهایی که فقط روی صفحه «کار می کنند» و شعرهایی که با خوانده شدن بهتر فهمیده می شوند، توضیح می دهد. او به نمونه هایی از شعر دیگران و نمونه هایی از آثار خودش اشاره می کند تا نشان دهد چگونه یک جمله ی ساده می تواند بار موسیقایی یا تصویری پیدا کند. در بخش ناداستان،بحث ها به سوی مقاله نویسی، نوشتن انتقادی و رابطه ی نوشتن با مسائل اجتماعی و سیاسی می رود. لگوین درباره ی ضمیرهای جنسیتی، تاریخ نادیده گرفته شدن نویسندگان زن در ژانرهای علمی تخیلی و فانتزی و نحوه ی کار با ناداستان شخصی و تحلیلی صحبت می کند. او توضیح می دهد که چگونه نگاه نویسنده به جهان بیرون شکل متن نهایی را تعیین می کند، حتی وقتی قصد ندارد درباره ی سیاست یا جامعه به طور مستقیم بنویسد.