گوپی سرخ دست

سینمای کلاسیک فرانسه شگفت انگیز است؛ پر از چهره های برجسته و فیلم های دوست داشتنی؛ چهره های پرفروغی چون ژان ویگو، ژان رنوار، مارسل کارنه و ژاک بکر و فیلم هایی کوچک و دوست داشتنی چون گوپی سرخ دست؛ فیلمی چنان سبک که ممکن است به آسانی دست کم گرفته شود. گوپی فیلمی ست با داستانی به ظاهر ساده که تماشاگرش را به روابط میان شخصیت هایش توجه می دهد، به گونه ای که نگاه ها و حرکات ساده بامعنا و به یادماندنی به نظر می رسد؛ نوعی واقع گرایی فرانسوی متأثر از رئالیسم شاعرانه ی پیش از جنگ، و پیش گویی نئورئالیسم ایتالیایی بعد از جنگ