یاغی آخر

یاغی آخر مجموعه ای است برآمده از روستا و جنگ. داستان ها در فضای بین این دو در رفت و برگشتند، روستا حوادث گوناگونی را از سر می گذراند و در این میان شخصیت ها شکل می گیرند: زنی که از کار و روستا می گریزد، جوانی که بر سنتی در روستا می شورد، مادری که در انتظار بازگشت پسر بی تابی می کند، بچه هایی که جز شیطنت چیزی نمی شناسند و... از آن سو تکه هایی از فقر، عشق و تنهایی سربازی را می بینیم که بین جبهه و روستا در رفت و آمد است. این دو فضای متفاوت چند جا همدیگر را قطع می کنند، اما اوج این یگانگی را باید در داستان «شب بلند» دید. با تلفیق این دو فضا در این داستان یکی از به یادماندنی ترین داستان های معاصر و بهترین داستان های ضدجنگ خلق می شود. مادری بازنگشتن فرزند از جبهه را پذیرفته است و حال انگار در آیینی تازه آن را به سوگ نشسته است. درست در همین جا مجموعه به شکل دیگری دیده می شود: آیا همهٔ این داستان ها با همهٔ گوناگونی و پراکندگی یک داستان واحد نبوده اند؟بیست و یک داستان مجموعهٔ یاغی آخر روایتی دیگر از حسرت و انتظار ایرانیان است.