یافته های تازه از ایران باستان

والتر هینتس یکی از دانشمندان شاخص در میان ده ها ایران شناس بزرگ آلمانی است که در دو سده گذشته، پژوهش های بنیادین و بی همتایی را به جهان ایران شناسی عرضه داشتند. هینتس (۱۹۰۶–۱۹۹۲) ایران شناسی پرکار و به ویژه متخصص خط و زبان های ایرانی و تمدن ایلام بود. او در بسیاری از حوزه های مطالعات ایرانی (همچون تاریخ و تمدن هخامنشیان و ساسانیان، زرتشت شناسی، کتیبه شناسی، تاریخ صفویه و علم اوزان و مقادیر)، صاحب پژوهش هایی ناب و گسترده بود که در کتاب ها و مقاله های بی شماری از او منتشر شده اند. هر چند که بسیاری از این دستاوردها در میان ایرانیان به کلی ناشناخته و مهجور مانده است. هینتس پس از سال ۱۹۶۰ بیش از پیش به موضوعات ایران باستان علاقه یافت و تا حدود بسیار زیادی از مطالعات پیشین خود در تاریخ عصر جدید دست کشید. علاقهٔ روزافزون او از آن پس به مطالعه دربارهٔ تمدن و زبانهای هخامنشیان و ایلام باستان گرائیده است. والتر هینتس با اینکه باستان شناس نبود عضو انستیتوی باستان شناسی آلمان نیز بود. وی شاگردان زیادی را در زمینه ایرانشناسی تربیت کرد که هریک از آن ها برای روشن تر شدن گوشه ای تاریک از تاریخ این سرزمین کوشیدند، هاید ماری کخ با کتاب «از زبان داریوش» با ترجمه و بررسی گل نوشته های ایلامی پژوهش در تاریخ اقتصادی_اجتماعی هخامنشیان را تا حد زیادی آسان کرد. نجات گویونچ، میرکمال بنی پور، پاول لوفت، هاینتس گئورگ می گود نیز شاگرد هینتس بودند که پیرو مکتب «اشپولر، هینتس، رومر» بودند. اما یکی از برجسته ترین شاگردان هینتس دکتر پرویز رجبی است که حدود چهارده سال شاگرد وی بوده است. هزاره های گمشده و جشن های ایرانی از تألیفات اوست. تاکنون کتاب «دنیای گمشده عیلام» (ترجمه فیروز فیروزنیا، ۱۳۷۱) از او به زبان فارسی منتشر شده بود. «یافته های تازه از ایران باستان»، «داریوش و ایرانیان»، «سفرنامه ایران» و «فرمانروایی ایلام» از جمله آثار معروف او می باشد.