فواد حبیبی

فؤاد حبیبی متولد سال ۱۳۶۰ در کردستان و فارغ التحصیل دکترای تخصصی علوم ارتباطات اجتماعی است. او می گوید: دغدغه ‏ها و علایق فکری من بیش از هر چیز بر مرکزیت امر سیاسی و اندیشیدن در باب دلالت ‏های آن در اتصال معاصر استوار بوده است. دکمه ی پرچی که دال‏ ها و نام ‏های مختلف و گاه متعارضی همچون سوفی وانیچ، اسلاوی ژیژک و آلن بدیو را، از یکسو، به میگل ابنسور، آنتونیو نگری و اتی‏ین بالیبار، در سوی دیگر، وصل می ‏کند. بنابراین آنچه ستاره ی قطبی تفکر، ترجمه و فعالیت من بوده نیل به فهمی بهتر از چگونگی و استلزامات برساختن امر مشترک در بطن وضعیت حاضر بوده است. هرچند، در سال‏های اخیر همین مسئله من را به سوی غور در آثار فیلسوفان اوان مدرن و به ‏ویژه سنتی هدایت کرده که از ماکیاولی و اسپینوزا آغاز می ‏شود و تا ژیل دلوز، لویی آلتوسر و الکساندر ماترون و شاگردان و متفکران حول و حوش آن‏ها ادامه می ‏یابد. بر همین اساس در این مدت، با تلاش بسیار، سعی داشته‏ ام که در حد توان آثاری را در معرفی و شرح اندیشه‏ های این متفکران ترجمه کنم. پروژه‏ای که تصور می‏ کنم می ‏تواند، همچون هر سنتی از تفکر راستین، نه فقط شکاف ‏ها و حفره ‏های معرفت غالب را علنی سازد، بلکه سکته ‏ها و سکوت ‏های گفتارهای انتقادی رایج را نیز هویدا کند و قدرت برسازنده ی بدنی اندیشنده را نشان دهد که بهترین توصیف آن همانی است که آنتونیو نگری، سال‏ها پیش، در وصف اسپینوزا گفت: «نابهنجاری وحشی».