آرمانشهر در تاریخ اندیشه غرب

انسان در نخستین دوران حیات خود و نیز در آغاز تاریخ اجتماعی اش به طربع شرور و مقهور عواطف و امیال خودخواهانهٔ خویش است. اگر چنین نبود «وضعیت طبیعی» برای «عصر طلایی» بود و انسان در آن وضعیت آرامشی سعادت آمیز داشت و همچنان باقی می ماند. اما تصویر سراپا خشم و غوغای آن دوران تیره و تار، پیش از پیدایش اندیشهٔ آرمانشهر، این گونه نبود. از آن جا که بدی بر انسان حاکم است، انسان سرنوشتی فاجعه بار و جنایت آمیز دارد. و درست همین موجب مشروعیت رستگاری آرمانی می شود: اگر انسان به ذات خوب بود، آرمانشهر بیهوده و مضحک می نمود. اما چنین نیست.