آنک بهار

سرودن «بهاریه» مسئله جدیدی در شعر نیست. این اشعار در ادبیات کلاسیک ما سابقه دارد. از جمله آن ها می توان به منوچهری اشاره کرد. قالب شعر منوچهری قصیده بود. برای همین در ابتدای شعرش به وصف طبیعت می پرداخت. سپس بیتی می آورد و پس از آن به وصف ممدوح می پرداخت. منوچهری در زمینه وصف طبیعت در قصایدش استادی بی بدیل بود. در بهاریه های حداد عادل هم شاهد وصف طبیعت هستیم. شاعر در کتاب شعرش تنها حال و هوای طبیعت را در فصل بهار شرح می دهد و از حس و حال خودش در فصل بهار سخنی به میان نمی آورد. شعر های «کتاب شعر» در قالب غزل سروده شدند. فاصله ای میان غزل های کتاب «آنک بهار» با غزل های امروز مشاهده می کنیم. این مسئله نشان می دهد با غزل کلاسیک مواجه هستیم. غزلی که در آثار کلاسیک ما دیده می شود تنها مضمون طبیعت در این غزل ها دیده می شود که آن هم به دلیل ظرفیتی است که قالب غزل دارد. تمام شعر های این مجموعه در فصل بهار سروده شدند و وصف طبیعت بهار در این آثار این مسئله را به خوبی نشان می دهد. گویی شاعر تحت تاثیر همان فضا قرار گرفته و شعر ها را سروده است. سروده شدن اشعار در فصل بهار مسئله ای است که خود شاعر هم در مقدمه کتابش به آن اشاره می کند. حتی اگر این اشاره هم وجود نداشت خود شعر نشان می دهد در فصل بهار سروده شده است.