آواز داوود

قاسم شکری نویسنده ای است که تاکنون موفق شده است دو بار جایزه رمان متفاوت سال را کسب کند؛ یک بار برای رمان «همزاد» و یک بار هم برای رمان «بوی خوش تاریکی». این امر نشان دهندۀ رویکرد متفاوت او به رمان نویسی است که در هر اثرش دست به تجربه ای تازه می زند. «آواز داوود» ششمین اثر قاسم شکری است که جهانی تیره و تار را نمایش می دهد. این اثر نیز کاندیدای جایزه ادبیات متفاوت (واو) بوده است. برخی آثار قاسم شکری قصه محورند و برخی هم علاوه بر قصه دارای فرازهایی هستند که به مقاله نزدیک می شود. رمان «آواز داوود» از دستۀ دوم است یعنی هم قصه دارد و هم در جاهایی از محور قصه اش دور می شود. نگاه متفاوت نویسنده در این اثر شامل بخش بندی آن نیز می شود. کتاب از بخش آخر شروع می شود و بعد از روایت چند بخش کوتاه در میان فصل های بیست و یک تا بیست و چهار، دوباره روایت را از فصل اول کتاب از سر می گیرد. متن از انتهای قصه آغاز می شود جایی که داوود دیوانه شده است و کارهای عجیب و غریبی انجام می دهد، مثلا با جن ها صحبت می کند یا گرازهایی را روی شاخۀ درختان می بیند و شب و روز کنار درخت می نشیند تا گرازها پایین بیایند و او بتواند آن ها را به کسانی که حرفش را باور نمی کنند، نشان بدهد. بعد رمان به ابتدا برمی گردد تا علت دیوانه شدن و این رفتارهای داوود را نشان دهد. همین امر باعث تعلیق و جذابیت داستان می شود و خواننده را به دنبال خودش می کشاند تا از ماجرای زندگی داوود سر دربیاورد. نویسنده در این اثر سعی کرده است نشان بدهد که افراد روان پریش، اهریمن نیستند فقط معیارهای معمول جامعه را قبول ندارند. شخصیت این رمان گرفتار تنهایی و انزوا است و این یکی از مضامینی است که در کارهای شکری دیده می شود. اضطراب یکی دیگر از مضامین رمان های این نویسنده است که در این اثر نیز به این مضمون پرداخته است. او با بهره گرفتن از زبان و تکنیک مناسب، اضطراب انسان امروزی را نشان می دهد. در «آواز داوود» هیچ نقطۀ روشنی دیده نمی شود. تباهی و سیاهی، درد و رنج، زشتی و پلتشی در سراسر روایت جاری است. با این حال قلم روان نویسنده و قصۀ جذابش می تواند خواننده را جذب کند و او را با شخصیت اصلی رمان همراه کند.