بیخود و بی جهت

بارها اسکار و تمام آن تشکیلات عریض و طویل را سر کار گذاشته و زندگی مصرانه، پر از بالاپایین و عمیقا انسانی اش را به رخ گردانندگان رویای آمریکایی کشیده است. همین اواخر بود که اسکار بهترین فیلم نامه را به او دادند و حقیقت ماجرا را این طور شرح داد که دوشنبه ها در کافه ای در بروکلین سال هاست همراه با دوستانش ترومپت می زنند و مراسم اسکار هم دوشنبه است و بین مراسم اسکار و قرار ترومپت ‎نوازی، قطعا ترومپت نوازی ارجحیت دارد! جناب «آلن استوارت کونیگزبرگ» یا همان «وودی آلن» خودمان، در قریب به هفت دهه فعالیت مستمر در ادبیات، تئاتر و سینما، با وجود یک زندگی معمولی نه چندان پرماجرا، آن قدر پرکار بوده و بی وقفه داستان، نمایش نامه و فیلم نامه نوشته و آن قدر فیلم ساخته و تئاتر و استندآپ اجرا کرده و... که بدون هیچ ماجراجویی، زندگی اش مثل یک بازی است که نه بردش مشخص است و نه باختش و به همین دلیل مرور آن چه بر او گذشته و توضیح و توصیفش، قطعا خواندنی ست. کتاب «بیخود و بی جهت» شرح حال خود آلن است از زندگی خودش، با همه ی ریزبینی ها و نکته سنجی ها و شدّت ها و حدّت هایی که از همچو اویی انتظار می رود. وودی آلن که سال هاست با اتهام های مختلفی از سوی بعضی از زن های زندگی اش روبرو شده و در مقابل بعضی از دیگر زن های زندگی اش نیز از او دفاع کرده اند، به یکی از نمونه های جالب بساط جنبش «می توو» بدل شده که هنوز تکلیف خیلی ها با او مشخص نیست! «بیخود و بی جهت» این قضایا را هم در خودش دارد و همین موضوع ماجراهای تمام نشدنی زندگی کاملا معمولی آقای آلن را جذاب تر هم می کند!