حدوث نقطه ها

اگر داستان همچون هر آفریده ی بشری متأثر باشد از محیط و زمانه ی خودش، پس به ناگزیر هر زمانه و محیطی هم داستان خودش را آفریده و راوی خودش را هم. «حدوث نقطه ها» از این نگاه برآیند شده و سر زده. داستان هایی عرف داستانی شان را به امّا و اگر کشیده اند تا شاید همچون حادث شدن نقطه که فقط امکانی است همیشه ممکن، امکانی باشند برای حدوث داستان های دیگر از راوی هایی دیگر. راوی هایی تکه تکه و محو و حتی نابوده که فقط در روایت و داستان هویت می یابند. که انگار همه ی زمانه ی ما همین جستجوی هویت است بی که راوی دیگر معلوم باشد و یا بدیهی!