رستوران آخر جهان

روبرو شدن با نابودی به دست وگون های جنگی، زمان غریبی است برای آرتور دنت و رفیق کنجکاوش که درون فضایی پرتاب شده اند که از غیرممکن بودن خالص قدرت می گیرد و آنها به شکل ناامیدانه ای در جستجوی مکانی برای غذا خوردن هستند. از جمله مسافران کشتی مسافرتی آرتور می توان به فورد پرفکت، دوست دیرینه و همکار در راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها، زافود رئیس جمهور سابق دو سر کهکشان، تریکا پناهنده زمینی که بومی شده است (نام او اکنون تریلیان است). و ماروین کسی که از هیچ چیزی رنج نمی برد اشاره کرد. و هیچ کدام از آنها خوشحال نیستند. رستوران آخر جهان دومین کتاب از مجموعه «راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها» یک مجموعه ی علمی تخیلی اثر داگلاس آدامز است. و دقیقا از همان جایی شروع می شود که کتاب قبلی این مجموعه یعنی راهنمای کهکشان برای اتو استاپ زن ها تمام شده است. پس از رستوران آخر جهان آدامز به ترتیب «زندگی، دنیا و همه چیز»، «خداحافظ و ممنون از اون همه ماهی»، «بیشترش چیز خاصی نیست» را نوشت. کتاب رستوران آخر جهان از آهنگ "Grand Hotel" گروه راک بریتانیایی به نام Procol Harum الهام گرفته است و نام آن نیز به میلیوی رستورانی که یکی از مکان های داستان است اشاره می کند. مجموعه «راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها» جزو رمان های دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی بوده و تاکنون به چندین زبان ترجمه شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر داگلاس آدامز هجو نویس فوق العاده ای است و چیزی که جالب است این است که کهکشان از نگاه طعنه آمیز و احمقانه ی آدامز چقدر فوق العاده است تاکید می کنند.