سلطه ی مذکر

این کتاب به طور خاص بر اساس یک مطالعه انسان شناختی از جامعه بربر در قبیله کابیلی است. بوردیو در سال ۱۹۹۰ نخستین بار مفهوم جامعه شناختی نظم جنسیتی را مطرح کرد و سال ها بعد در اثر حاضر آن را بازنویسی و تکمیل کرد. او در این اثر رویکرد جدیدی به نظریه پردازی و پژوهش دربارهٔ نابرابری جنسیتی دارد. بوردیو نابرابری جنسیتی را مصداق پارادوکس دوکسا می داند و برای توجیه کلیت ظاهری این تفاوت های جنسیتی، دانشمندان علوم اجتماعی را به شناخت سازوکارهای تاریخی تاریخ زدایی و جاودانه سازی تفاوت جنسی فرا می خواند. از نظر او، عاملان اجتماعی طی فرایندی دوگانه دیدگاه مذکر را در مردان و زنان نهادینه می کنند و مردان را سوژه و زنان را ابژه می سازند و سپس زنان را به اتخاذ سبک زنانه و مردان را به اتخاذ سبک مردانه سوق می دهند؛ درنتیجه، تفاوت های جنسیتی و تبعات آنها را طبیعی می سازند. به عبارت دیگر، نظم جنسیتی برساخته ای فرهنگی و دلبخواهانه است. سلطه مذکر به عنوان عادت واره ای درک می شود که به زنان و مردان نقش از پیش تعیین شده ای می دهد. سلطه مذکر تصویری از گذشته جوامع اروپایی معاصر است. بوردیو در این اثر درصدد نمایش ناخودآگاهی جمعی است، ناخودآگاهی که بر جلوه های مدرن و پیشامدرن نظم جنسیتی جوامع مدیترانه ای تأکید دارد. او، در ادامه، به بحث درباره جامعه معاصر اروپا و جامعه کابیلی در قبل از سرمایه داری می پردازد. او معتقد است که سلطه مذکر ریشه در ناخودآگاه جمعی ما دارد و هرگز نمی توان آن را دید. سلطه مذکر را، چنان که از آن انتظار می رود، به سختی می توان به چالش کشید. امروزه بیش از هر زمان دیگری حل و فصل و بررسی ساختارهای نمادین ناخودآگاه مردمحور مردان و زنانی شبیه به مردان و زنان جامعه کابیلی دشوار است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر بزرگترین سهم بوردیو در مطالعه جنسیت نه در سوالاتی که به آنها پاسخ داده است، بلکه بیشتر در سوالاتی است که به ما اجازه می دهد مطرح کنیم تاکید می کنند.