کارآگاهان وحشی

عمر پنجاه ساله و این همه شاهکار؟! به واقع نوابغ از کجا آمده اند که در مواجهه با خودشان و آثارشان، این گونه شگفت زده و دست وپا بسته ایم؟ ویلیام شکسپیر، اونوره دو بالزاک، مارسل پروست، آرتور رمبو، راینر ورنر فاسبیندر، روبرتو بولانیو و... همگی در جوانی و میانسالی از دنیا رفتند و شاید بتوان به آن نقل اشاره کرد که: «شاید آن ها مدت کوتاهی در زمین مهمان ما بودند و پس از گذراندن ما از سرحدات شگفتی، به سیاره ی خودشان بازگشتند»! نمونه ی روبرتو بولانیو با آن کودکی و نوجوانی همراه با سختی و تنگ دستی اش، نمایان گر نبوغی ست که از همه ی درزهای ممکن بیرون زده و تاریخ رمان را دگرگون کرده است. کتاب «کارآگاهان وحشی» یکی از واپسین نوشته های این غول رمان نویسی ادبیات آمریکای لاتین است که پس از خدایان زاده شد – فوئنتس، مارکز، یوسا - و زودتر از آن ها درگذشت. این رمان سترگ که روایتی گسیخته گسیخته هم چون قطعاتی نامنظم است، چنان با شوخ طبعی، سادگی، کوتاه نویسی و حساسیت همراه شده که یک آن هم نمی شود از همراهی اش دست برداشت. بولانیو داستانش را در همه ی آمریکای جنوب ریوگرانده، به مثابه ی سفری که نه آغاز دارد و نه پایان، پیش برده و از همین روی به جای ایستادن روی شانه ی غول ها، رودر رویشان ایستاده است. کارآگاهان وحشی وامدار همه ی خدایان است و البته بازیگوشانه با همه شان شوخی هم می کند و شاید بهتر است بگوییم بورخس وار، رمانی کورتاثاری را روایت می کند که رهایی و غیرزمینی بودن خود نویسنده اش بیش از هرچیزی به چشم می آید!

در معرفی این اثر به نکاتی مانند برنده جایزه رمان هرالد سال 1998، برنده جایزه بین المللی رمان رومولو گالیگوس سال 1999 و نامزد جایزه بهترین کتاب ترجمه شده BTBA سال 2008 اشاره شده است.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.