کاپیتال مارکس

از مارکس انبوهی از آثار، یادداشت ها، و نوشته های تحلیلی و انتقادی به یادگار مانده، اما بی شک، منسجم ترین اثر او کاپیتال است. این اثر به نوعی ماحصل زندگی پرفرازونشیب اندیشگانی و سیاسی او، و نیز مجموعه ی پژوهش های خستگی ناپذیرش در باب سازوکار سرمایه است که مارکس آن را با وسواس فکری ویژه ای به دست چاپ و نشر سپرد. واردشدن شبح مارکس و به تعبیری بازگشت به ایده های او، به ویژه در کاپیتال، به ظرفیت های تحلیلی او برای فهم سازوکارهای پیچیده، چندوجهی و متکثر انباشت سرمایه مربوط می شود: این که چه طور در زمانه ی خوش باشی های وهم آلود اینستاگرامی، آزادی های مجازی فیس بوکی، و اختیارهای اجباری مصرفی، در چنبره ی مناسبات استثمارگرایانه گرفتار آمده ایم؛ به پیچ و مهره هایی در ماشین سرمایه بدل شده ایم تا هر دم مقدار بیشتری ارزش تولید کنیم؛ به زامبی های از درون تهی شده ای استحاله یافته ایم که با همدستی در «جنون خرد اقتصادی» سرمایه داری، هدف راستین تولید و مصرف را به دست فراموشی سپرده ایم. ایده های مارکس در کاپیتال، بیش از هر اثر دیگری، ما را با مختصات و ویژگی های این خرد جنون آمیز آشنا می کند.