آب، آسمان

«آب، آسمان» اولین رمان آذردخت بهرامی است که سال ها بعد از مجموعه داستان اول او یعنی «شب های چهارشنبه» منتشر شده است. رمان حال و هوایی زنانه دارد و شخصیت اصلی آن زنی پرستار به نام ناهید است. ناهید زنی درونگراست که در گذشته سیر می کند. او با پسر عمویش ازدواج کرده است، اما خیلی پیش تر ها عاشق سامان بوده است، تا اینکه سامان ازدواج می کند و همین باعث سرخوردگی ناهید می شود. ناهید با همین سرخوردگی با پسر عمویش ازدواج می کند، اما سایۀ گذشته همچنان بر سر این خانواده است. ناهید نمی تواند سامان را فراموش کند، تا اینکه بر اثر یک پیشامد، با سامان و همسرش رو به رو می شود؛ و همین باعث اتفاقات، تغییرات و شکستن تصاویری می شود که مدت ها با آن ها زندگی کرده بود. تاکید روایت بر درونیات ناهید است. نمود بیرونی و عینی آشفتگی ذهنی ناهید، به شکال فنگ شویی در زندگی او نمود دارد. او گمان می کند با تغییر دکوراسیون و نظم بخشیدن به خانه و خلوت کردن آن، ذهنش هم آرام و خلوت می شود. ناهید به جای روبرو شدن با واقعیت و آن چه در بیرون است به درون پناه برده است. او از رویارویی با خودش پرهیز می کند، در عوض برای چیدمان خانه اش فرم های تازه پیدا می کند و به جزییات اشیا اطرافش دقت می کند و می خواهد انرژی اطرافش را بررسی کند. «آب، آسمان» رمانی شخصیت محور است و تاکیدش بر روی ناهید و درونیات و تحول اوست. نویسنده از فنگ شویی برای بیان داستان و شخصیت پردازی ناهید کمک گرفته که شگرد مناسبی است و به فضای داستان هم کمک می کند. نویسنده به خوبی زیر و بم رفتار ناهید را می شناسد و تصویری دقیق و قابل باور از او ارائه می دهد. اما به نظر می رسد که این دقت و پرداخت مناسب، صرف شخصیت های فرعی نشده است. نویسنده می داند که برای پرداخت کامل شخصیت ناهید، باید به گذشتۀ او هم پرداخت تا ریشۀ مشکلاتش نشان داده شود، از این رو نویسنده با فلاش بک به کودکی او و رابطه اش با مادرش نیز می پردازد، اما شخصیت مادر به خوبی شخصیت ناهید پرداخت نشده است و انگار حضور او به اثر تحمیل شده است. نویسنده با تغییر راوی ها، پرداخت خوب شخصیت ناهید و دیالوگ هایی مناسب، داستانی خلق کرده است که خواننده می تواند با آن همراه شود و پابه پای ناهید پیش برود.