غارنشین های بشقاب پرنده

غارنشین های بشقاب پرنده داستانی درباره ی زندگی بشر است از پیدایش تا رستاخیز؛ اینکه انسان چگونه به وجود آمد، چگونه پیچیده شد و چگونه زندگی اش به پایان می رسد. اصلا به پایان می رسد؟داستان با واگویه های ذهنی پروانه آغاز می شود؛ دختری نوجوان با ذهن فعال و پر از فکر و خیال که مدام با خودش حرف می زند. او برادری به نام پارسا دارد که شبیه خودش است و عاشق فکر کردن به آدم فضایی ها و بشقاب پرنده ها و هر چیز علمی و خیالی که به او توان داستان پردازی بدهد. آن ها با پدر و مادرشان زندگی می کنند. یک روز، پروانه تصادفی به کتابی می رسد با داستانی عجیب وغریب که شخصیت های آن مانند اعضای خانواده اش هستند؛ پدری و مادری و پسری و دختری. این خواهر و برادر، نادا و کانا نام دارند. آن ها در غاری در دره ی افق زندگی می کنند. جایی که هیچ نشانه ای از تمدن وجود ندارد و به شکل انسان های اولیه با برگ و بوته خودشان را می پوشانند و به نظر می رسد تنها ساکنان کره ی... پدر این خانواده گمان می کند که آن ها در سیاره ای دور از زمین و خالی از سکنه زندگی می کنند. هادی خورشاهیان در این رمان از زمان و مکانی در جهان می گوید که تعداد انسان های روی کره ی زمین محدودند. تکنولوژی زندگی را تسخیر نکرده و طبیعت نیروی مسلط است. معمایی هم وجود دارد که باید حل شود تا تکلیف فرار یا مهاجرت یا هویت شخصیت های داستان دوم کتاب مشخص شود. این روایت های تودرتو هم دیگر را کامل می کنند و شکی در ذهن مخاطب به وجود می آورند تا او بتواند به جنبه های متفاوت شخصیت انسان در موقعیت های مختلف فکر کند و اینکه خیال و خاطره و خطر چگونه ما را می سازند و به رفتارهایمان معنا می بخشند. زبان داستان ساده و روان است و آنچه قصه را جذاب می کند، ابهام و دلهره ای است که در دل ماجراهای آن وجود دارد و تجربه ای تخیلی که درعین ناممکن بودن، ممکن به نظر می رسد و سوال های بنیادین در ذهن خواننده را بیدار می کند؛ سرنوشت چیست؟ ما زندگی مان را انتخاب می کنیم؟ آیا می شود زندگی را کنترل کرد؟ انسان هوشمندترین موجود جهان است یا موجودات دیگری وجود دارند که هنوز از آن ها بی خبریم؟ چرا بعضی از حقیقت های زندگی را نادیده می گیریم؟ آیا وجود ما می تواند جایگزین دیگری در جهان داشته باشد؟