مگه من چند نفرم؟

«مگه من چند نفرم؟» رمانی نوشته ی هادی خورشاهیان است که برای مخاطبان نوجوان نوشته شده است و اصلی ترین موضوع آن ازدواج مجدد والدین است. دو شخصیت اصلی این داستان یعنی «مجتبی» و «رضا» نگران ازدواج مجدد مادر و پدرشان هستند. زندگی رضا و مجتبی دو دوست نوجوان، در آستانه ی تغییری بزرگ قرار دارند؛ مادر و پدر رضا و مجتبی، تصمیم به ازدواج مجدد گرفته اند و حالا این دو پسر باید نظر نهایی خود را به والدین شان اعلام کنند. چنین انتخابی، ساده و آسان نیست. در واقع، این انتخاب بزرگ ترین چالشی ست که این دو دوست تا آن روز تجربه کرده اند؛ چالشی که دلهره، نگرانی و ده ها سوال بی جواب را به همراه دارد. ماجرا از یک روز پردردسر آغاز می شود؛ روزی که رضا و مجتبی با هم قراری مهم دارند، اما موبایل مجبتی به سرقت می رود و این حادثه، باعث ماجراها و اتفاقات تازه ای می شود. «مگه من چند نفرم؟» داستانی واقع گرا، روان و خوش خوان است. داستان از زبان اول شخص یعنی مجتبی روایت می شود. زبان صمیمی، ساده و به دور از پیچیدگی او همراه با جزئی نگری زندگی دو نوجوان را به شکلی ملموس به مخاطب منتقل می کند و او را با شخصیت ها همراه می کند. داستان با یک اتفاق یعنی دزدیده شدن موبایل آغاز می شود و همین اولین گره داستان را ایجاد و خواننده را کنجکاو می کند تا داستان را ادامه بدهد. داستان گره های دیگر و خرده داستان هایی دارد که ظاهرا بی ربط به نظر می رسند، اما ذهن روای به آن ها شکل می دهد و مخاطب می تواند رابطه ی بین آن ها را کشف کند. شخصیت ها نیز باورپذیر و به آدم های واقعی نزدیک هستند؛ خانواده ای نسبتا سنتی، مادری که همسرش را در تصادف از دست داده و حمایت از فرزندان و برادرش را وظیفه ی خود می داند و یک دایی که از خواهرزاده هایش حمایت مالی و عاطفی می کند و... این فضا و شخصیت ها نشانه های داستانی واقع گرا هستند که به مشکلات اجتماعی نیز می پردازد. در واقع نویسنده با تلفیق پیرنگی که هم متکی به حادثه پردازی است و هم متکی به شخصیت پردازی، توانسته هم به دغدغه های خانوادگی، دوران نوجوانی و معضلات اجتماعی بپردازد و هم کشش داستان را حفظ کند. موضوع ازدواج مجدد والدین هسته ی اصلی داستان است که حوادث دیگر را رقم می زند. «مگه من چند نفرم؟» داستانی واقع گرا و انسانی با شخصیت هایی ملموس است که برای نوجوانانی که از داستان های فانتزی و ترسناک خسته شده اند، مناسب است.