
بارون درخت نشین
ایتالو کالوینو

ایتالو کالوینو

ایتالو کالوینو
بارون درختنشین واقعاً برام کتاب جالبی بود. از همون ایدهی اولش که یک پسر تصمیم میگیره دیگه از درخت پایین نیاد، کنجکاو شدم ببینم کالوینو میخواد این داستان رو به کجا برسونه.
هرچی جلوتر رفتم، بیشتر حس کردم ماجرا فقط دربارهی یک تصمیم عجیب نیست؛ دربارهی آزادی، انتخاب کردن و پای چیزی که بهش باور داری ایستادنه. چیزی که خیلی دوست داشتم این بود که بارون با وجود این فاصلهای که از بقیه میگیره، هیچوقت واقعاً از زندگی و آدمها جدا نمیشه.
ترجمهی مهدی سحابی هم فوقالعادهست؛ خیلی روان و زندهست و باعث میشه کتاب راحت و لذتبخش پیش بره. در کل از اون کتابهایی بود که هم موقع خوندنش بهم خوش گذشت، هم بعد از تموم شدنش هنوز یه چیزهایی ازش تو ذهنم موند.

ایتالو کالوینو

لئو تولستوی
بسیاری از منتقدان، از جمله ایروینگ هاو، «مرگ ایوان ایلیچ» را صرفاً داستان مردی در آستانه مرگ نمیدانند؛ بلکه آن را تصویری از زندگی انسان مدرن میبینند. از نگاه هاو، ایوان ایلیچ شخصیتی است که میتواند نماینده هر یک از ما باشد؛ انسانی که سالها برای رسیدن به جایگاه اجتماعی، امنیت مالی و تأیید دیگران تلاش میکند، بیآنکه لحظهای از خود بپرسد آیا واقعاً آنگونه که میخواهد زندگی میکند یا نه.
به اعتقاد او، بحران اصلی ایوان از زمانی آغاز نمیشود که بیمار میشود، بلکه زمانی آغاز میشود که دیگر نمیتواند از حقیقت فرار کند. بیماری فقط پردهای را کنار میزند که سالها روی زندگی او کشیده شده بود. او درمییابد آنچه همیشه «زندگی موفق» تصور میکرد، در واقع مجموعهای از عادتها، ظواهر و تصمیمهایی بوده که بیشتر برای جلب رضایت جامعه گرفته شدهاند تا برای رضایت قلبی خودش.
هاو همچنین تأکید میکند که نباید پایان داستان را یک پایان کاملاً خوش یا صرفاً مذهبی تفسیر کرد. رستگاری ایوان در این نیست که مرگ را شکست میدهد، بلکه در این است که در آخرین لحظات زندگی، حقیقت را میپذیرد. او برای نخستین بار به جای فکر کردن به خودش، درد و رنج اطرافیانش را میبیند و با پذیرش این حقیقت، ترسش از مرگ فرو میریزد. به بیان دیگر، تولستوی نشان میدهد که انسان تنها زمانی میتواند با مرگ آشتی کند که پیش از آن با حقیقت زندگی آشتی کرده باشد.
از دید این منتقد، قدرت ماندگار «مرگ ایوان ایلیچ» در همین نکته نهفته است؛ اینکه داستان درباره مرگ نیست، بلکه درباره شیوه زندگی کردن است. تولستوی از خواننده نمیپرسد «چگونه خواهی مرد؟»، بلکه سؤال عمیقتری مطرح میکند: «آیا پیش از رسیدن مرگ، واقعاً زندگی کردهای؟»

آلبر کامو
«بیگانه» از آن کتابهایی است که بعد از تمام شدنش، بیشتر از قبل آدم را به فکر فرو میبرد. چیزی که برای من جذاب بود، شخصیت مرسو است؛ کسی که برخلاف انتظار جامعه، احساساتش را آنطور که دیگران میخواهند بروز نمیدهد. همین تفاوت باعث میشود مدام از خودم بپرسم آیا مشکل از اوست یا از معیارهایی که جامعه برای قضاوت آدمها ساخته است.
سبک نوشتن آلبر کامو ساده و روان است، اما پشت همین سادگی، مفاهیم عمیقی درباره تنهایی، پوچی، آزادی و مسئولیت فردی پنهان شده است. شاید در بعضی بخشها ریتم داستان کند به نظر برسد، اما همین آرامش باعث میشود خواننده بیشتر روی افکار و رفتار شخصیتها تمرکز کند.
به نظرم «بیگانه» کتابی نیست که همه از آن لذت ببرند، اما اگر به رمانهای فلسفی و آثاری که ذهن را درگیر میکنند علاقه داشته باشید، تجربه ارزشمندی خواهد بود. این کتاب برای من بیشتر از اینکه یک داستان باشد، دعوتی بود به فکر کردن درباره معنای زندگی، قضاوت دیگران و اینکه تا چه اندازه خودمان را مطابق انتظار جامعه تغییر میدهیم.

حافظ

فئودور داستایفسکی

فئودور داستایفسکی

آنتون چخوف
تعالیمی که مبلغ بی اعتنایی به ثروت و رفاه باشد، مبلغ خوار شمردن رنج و مرگ، اصلا برای اکثریت قریب به اتفاق آدمها قابل درک نیست، چون این اکثریت نه با ثروت آشناست نه با رفاه. خوار شمردن رنج و مرگ هم برای آنها در حکم خوار شمردن خود زندگی است. چون تمام وجود انسان ها از احساساتی تشکیل شده مانند گرسنگی، سرما، رنجش، محرومیت و ترس هاملتوار از مرگ.

آنتون چخوف

آنتون چخوف

پائولا هاوکینز