مثل عکسی سیاه و سفید

فرانسوا تروفو برجسته ترین کارگردان سینمای موج نو فرانسه بود و این کتاب حجیم و با حاشیه نویسی خوب، سابقه ای مادام العمر از مکاتبات او را ارائه می دهد. این تصویری از شخصیت سخاوتمند و سرزنده تروفو و همچنین نظرات ارزشمند او در مورد نظریه و نقد فیلم ارائه می دهد. در این مجموعه نامه هایی به آلفرد هیچکاک، لویی مال، ژان لوک گدار و بسیاری از فیلمنامه نویسان آینده دار تروفو وجود دارد که مشتاق پرورش آنها بود. آنچه به دست می آید، گزارشی روشن تر از صنعت فیلم و یکی از تأثیرگذارترین کارگردانان آن است. این کتاب به شما اجازه می دهد نگاهی اجمالی به ذهن یکی از خلاق ترین و باسوادترین فیلمسازان قرن بیستم بیندازید. فرانسوا جوان را در سن 13 سالگی می بینیم که برای بهترین دوستش می نویسد و می خواند که چگونه عشق شدید او به کتاب در بسیاری از نامه هایش می ریزد. فرانسوا عاشق فیلم است و در کنار توانایی اش در نویسندگی، او را قادر می سازد تا در زمینه نقد و تفسیر فیلم فعالیت کند. این کتاب همچنین نامه های دوران سربازی اش را به ما نشان می دهد، مشکلات او در آن ها و اینکه چگونه او به یک مرد جوان قوی تر، اگر نگوییم بدبین، به سمت مردانگی پیش می رود. سرمایه گذاری او در فیلمسازی زمانی آغاز می شود که فرانسوا هنوز در سنین نوجوانی خود است. ما شاهد جوانه زدن فیلم هایی مانند 400 ضربه، فارنهایت 451 و عشق و وفاداری پایدار او به همه چیز هیچکاک هستیم. با گذشت سال ها، ما شاهد فراز و نشیب های حرفه ای و شخصی او هستیم که برخی از بخش ها توسط خانواده فرانسوا حذف شده است. طنز، شفقت و شیرینی را در بسیاری از نامه های او یافتم که زیبایی شگفت انگیزی را در مرد به نمایش می گذارد. این کتاب ما را به سال 1984 می برد، درست زمانی که او روی فیلمنامه کار می کرد و در شرف تبدیل شدن به یک پدر جدید بود.

نکوداشت های این کتاب نیز بر [مملو از] لذت های فراوان... برای متعصب سینما ضروری است تاکید می کنند.